Gecenin sessizliği düşüncelerimi uyandırıyor. O kadar sessiz ki aklına getir hadi gelmesi gerekeni diyor sahi aklımdan ne zaman çıkıyor ki? Tam uyuyayım diyorum, tam rahatım bir gün daha bitti diyorum bir yerden çıkıyor bütün düşler. Kırgınlıklarım yüreğimi biraz daha burkuyor, söyleyemediklerim boğazımda düğümleniyor sanki kafamın içinde konuşup duran asla ama asla susmayan bir ses var sanırım gecenin sessizliğine kafa tutarcasına bağırıyor. Kendi desteğimi kendime veriyorum. Çünkü biliyorum hiç bir zaman bu desteği kimse göstermeyecek peki ben doğru bir dayanak değilsem? -Kendime bile. Düşler havuzuna atlamış debelenirken kendimi alarm sesine uyanmak üzere bırakıyorum. Ayakta uyutmak diye bir tabir vardır genelde insanlar insanları ayakta uyutur,karşısında ki insana belli etmeden o kişi anlamadan yapar yapacağını. Beni de düşler uyutuyor ben anlamadan kimi zaman gülümseme, kimi zaman ıslak bir yüzle kimi zamanda yorgunluğuma yenik düşüp kafamı bulandıramadan oda sönüp gidiyor. Ve uyuyorum...