Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler?
Bir keresinde ben yatıyodum ve onlar mutfaktayken kardeşim ağlamaya başladı.
Bende yataktan kalkıp onu kucama aldım ve annemin yaptığı gibi susmasını söyledim. Ama sonra annem geldi bağarmaya başladı ve onu benim kucamdan aldı. Ve bana öyle bir şaplak attıki yatağın üzerine düşdüm.
Sonra iyice haykırmaya başladı. Ona bir daha dokundunu görmiycem. Ona dokunarak ne yapmak istiyosun. O zaman anlamamıştım ama şimdi biliyorumki çok aptal oldumdan ve ne yaptımı bilmedimden ona zarar vermemden korkmuşdu. Şimdi düşünüyorumda çok üzülüyorum çünkü ben bi bebeye asla zarar vermezdim.
Tanrının pek azşey verdiği biri olarak sen beyinnerini kullanmayan pekçok kişiden çok daha fazlasını başardın dedi. Ona benim arkadaşlarım beni seviyolar ve bana bu güne kadar hiçbi kötülük etmediler dedim. Onların hepsi akıllı kişiler ve hepside iyi insanlar dedim. Sonra o gözüme bişey kaçtı dedi ve tuvalete koştu.
Partinin nası bittini hatırlamıyorum ama bana köşeye kadar bi git bak bakalım yamur yağıyomu dediler ve geri geldimde orda kimse yoktu. Belkide beni aramaya çıkmışlardı. Geç vakte kadar hertarafda onları aradım. Ama sonra kayboldum ve kaybolduğum için kendime çok kızdım çünkü idda ederimki Algernon o sokaklarda yüz kere bi aşşa bi yukarı gider gelirdi ve benim gibi kaybolmazdı.