Asyacan
@Asyacan
lisans
27 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Nereye Gidiyoruz Baba?
Ben ne okudum şimdi, çok güzel bir kitaptı, hüzünlü şeyleri komik anlatıp insanı ağlatan bir kitaptı,Fransızlar bu işi çok iyi biliyor.Bir günde bitirdim,tekrar tekrar okunacak bir anlatıydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Eva ya üzüldüm,
Oğlunu sevemedi ama ona kötü bir anne de olmadı.Eva oğlunda kendini gördü, kendini de sevmiyordu bence.Bana kendi anneliğimi sorgulatan bir kitap oldu.Sonu sarsıcı,şimdi filmini izlemeye gidiyorum .
Eva annem gibi olmayacağım dedi ama sonunda anası gibi oldu.Hala emin olamadım insan doğuştan kötü olabilir mi,şartlar mı bunu ona zorlar?
13+
Kitabı beğendim oldukça sürükleyici. Travmatik geçmişleri olan sahipsiz çocukların kapatıldığı bir ada, bu adada çocuklar üzerinde yapılan bir deney,travmatik anıları silmek için lakin insan hayatına gereken değer verilmemekte.Deneyde başarısız olan çocuklar tek kişilik hücrelere kapatılıp ölüme terk edilmekte hiçbir kötülük sonsuza kadar var olamaz.Chan ve arkadaşı rubin'in bir balinanın iskeletine bırakılan mesajı bulmasıyla zincirin düğümünü çözerler...
oldukça doyurucu, keyif bir kitap okudum.
Bu kitap bana Stoacı felsefeyi teoriden çıkarıp gündelik hayata indirmeyi başardı. En çok da bazı basit ama etkili pratikleriyle zihnimi eğitti diyebilirim.
İlk olarak, olumsuzu canlandırma fikri çok çarpıcıydı. Sahip olduklarımızı sıradanlaştırdığımızda şikâyet başlıyor. Oysa “ya hiç olmasaydı?” diye sormak, otomatik memnuniyetsizliği kırıyor. Araba eskimiş olabilir ama ya hiç araba olmasaydı, ya yürüyemeseydim? Bu düşünce insanı karamsar değil, uyanık kılıyor.
Stoacılığın belkemiği ise kontrol ayrımı: Kontrolümüzde olmayan şeylerle oyalanırsak hem zamanımızı hem huzurumuzu boşa harcıyoruz. İnsanların davranışları, geçmişte olanlar, hayatın sürprizleri… Bunlar elimizde değil. Elimizde olan tek şey tavrımız. Bunu fark etmek ciddi bir hafiflik sağlıyor.
Kadercilik meselesi de bu noktada anlam kazanıyor. Geçmişe “başka türlü olmalıydı” diye bakmak yerine “her nasıl olduysa öyle oldu” diyebilmek… Aynı şekilde şimdiye de “her nasılsa öyle” diyerek sarılmak ama sorumluluğu bırakmadan, elimizden geleni yaparak. Bu, teslimiyetle pasifliği ayıran ince çizgi.
Öfke konusu ise beni en çok düşündüren yerlerden biri oldu. Hakarete hakaretle karşılık vermek yerine kendini daha da küçülterek cevap vermek… Biri “tembelsin” dediğinde “evet, yaptığım her şey mucize zaten” diyebilmek. Bu, egoyu beslemiyor; tam tersine onu aç bırakıyor.
Mizah da burada devreye giriyor. Olayların beni sinirlendirmesine izin vermek yerine, olan bitene gülmeyi seçmek. Mizah, öfkeye karşı güçlü bir savunma hattı.
Seneca’nın önerdiği zaman zaman yoksulmuş gibi yaşama fikri de çok sarsıcıydı. Rahatlığa bağımlı hale gelmemek için sıkıntıya gönüllü katlanmak… Konforun esiri olmamak.
Ve kitabın belki de en güzel tarafı: neşe anlayışı. Buradaki neşe bir şeye bağlı mutluluk değil. Daha çok nesnesi olmayan bir
Kitabı,beğendim.Erik ilkokul çağında bir çocuk.Annesi,babası ve eskiden okul müdürlüğü yapan kuralcı,sert,öğretici anneannesi ile yaşıyormuş.Etrafında onun çocuk dünyasına hitap eden çok sık olmasa da ziyaretlerine gelen babannesidir.Babannesi dünyayı motosikletiyle gezen uçuk kaçık,maceracı,şifalı otlarla uğraşan renkli bir kişiliktir.Erik babannesini örnek model olarak kabul etmiştir.Onun gezilerinde yaşadığı maceraları dinlemek,otlar hakkında bilgilenmek Eric i heyecanlandırmaktadır.
Erik sosyal olmayan,içine kapanık,akranlarınca ezilen içe dönük bir çocuktur.Futbol oynamak ister ama hiçbir şutu yakalayamaz,kendisini yeteneksiz görür.
Babannesi ölümcül bir hastalığa yakalanmış,son günlerini Eric le geçirmek istediği için dünya gezisinden döner.Eric le ormanda şifalı otlar toplar,sahipsiz hayvanlar için barınak kurarlar.Babannesinin maceralarını dinlemek Eric i çok keyiflendirir.Futbol oynaması yönünde Eric i yüreklendirir,artık her gün pratik yapmaktadır.
Babanne Mini ölünce Eric sarsılır,uzun bir süre babannesini görür,onunla konuşur.Taki arkadaşları onu futbol oynamaya çağırıncaya kadar.Çok iyi oynar.Arkadaşlarıyla sosyalleşmeye başlayınca Mini babanneyi göremez olur.Esen rüzgarda,otların kokusunda onu hisseder.
