Bunları söylediğim için bana darılmayın, kalbim acıyor o zaman. Yoksul insanlar hayal kurmaya meyillidir, doğanın kanunu böyledir. Bende bunu yaşadığımdan biliyorum. Yoksul insan alıngandır mesela. Dünyayı olduğu gibi göremez, her geçene şüpheyle bakar, etrafını rahatsızca gözler, söylenen her şeyi duymaya çalışır. "İnsanlar benim hakkımda mı konuşuyor? 'Neden bu kadar çirkin!' mi diyorlar benim için? 'Ne düşüyordu acaba!' ya da ' Buradan bakınca ne kadar üzücü bir görüntü!' mü diyorlardır" Varvara' çığım, bunu herkes bilir: Yoksul insan, bir paçavradan bile daha değersizdir ve asla kimsenin saygısını kazanamaz. Evet, onun hakkında istediğiniz kadar kitaplar yazın; ikinci sınıf yazarlar ne dilerse yazsınlar, o yine her zaman olduğu gibi kalacaktır. Neden böyledir peki? Çünkü doğası gereği yoksul insanın içi dışı birdir. Ona dair hiçbir şey özel kalamaz. Kendine olan saygısına gelince... Emelya geçen gün bana şunu anlattı: Bir seferliğine bağış kabul etmek zorunda kalmış ve aldığı her kapik için resmi inceleme uygulamışlar. İnsanlar, yoksul birine para vermenin anlamsız olacağını düşünüyormuş çünkü.