Acılarını unut gitsin, diyorlardı. Unutursan geçer... Oysa unutmak, iyileşmek değil, kendinden kopmaktı. Ve her unutuş, bir kaybedişti. Kaybettiğin her anı ise insana kendini unuttururdu.
Uyumakla geçmezdi hiçbir acı,
Gözlerini kapatsan da zihnin uyumazdı.
Zaman, merhem olmazdı yaralarına,
Aldığın her nefes kanatırdı kabuk bağlamamış hatıraları.
Ancak öldüğünde son bulur, bu dünyadaki sancıların,
Geriye yalnızca sessiz bir gölge kalır ardında,
Kendi adını bile fısıldayamayan sessiz bir yok oluş gibi.