Athena

Bazı acılar ağlamakla geçmezdi. Bazen insan ağlamaya bile utanırdı. Gözleri ağlamaz ama yaralı kalbi kan ağlardı.
Sayfa 135·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
Acılarını unut gitsin, diyorlardı. Unutursan geçer... Oysa unutmak, iyileşmek değil, kendinden kopmaktı. Ve her unutuş, bir kaybedişti. Kaybettiğin her anı ise insana kendini unuttururdu.
Sayfa 132·Kitabı okudu
Alıntı
Bir insanın sessizliği, en yüksek çığlıktan daha çok korkutmalı insanı. Zira kendi sesinden vazgeçmiş biri, önce ruhundan vazgeçmiştir.
Sayfa 98·Kitabı okudu
Alıntı
Uyumakla geçmezdi hiçbir acı, Gözlerini kapatsan da zihnin uyumazdı. Zaman, merhem olmazdı yaralarına, Aldığın her nefes kanatırdı kabuk bağlamamış hatıraları. Ancak öldüğünde son bulur, bu dünyadaki sancıların, Geriye yalnızca sessiz bir gölge kalır ardında, Kendi adını bile fısıldayamayan sessiz bir yok oluş gibi.
Sayfa 70·Kitabı okudu
Alıntı
Yaşadığımız dünya, çocuklar için bir cehennem çukuruydu. Günahkârların zulmünü hep masum olanlar çekerdi.
Sayfa 62·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam