Ama hatıralar zorlamaya devam ediyordu hafızamı. Asıl bunlardab kurtulmalıydım! Görüntülerden, seslerden, isimlerden... Geçmişi ve geleceği bu saniyede toplayabilirsem uyuyabilirim. Belki de basit bir matematik formülüdür. Gelecekten geçmiş çıkarsa şimdiki zaman kalır...
Ve aradığım, koridorun sonunda ister istemez bulacağım da buydu. Her şeyin durduğu an. O kadar duracaktı ki dünya, varlığını fark edemeyecektim. Denizin kumuna karışıp hareketsiz kalan.balıklar gibi . Kendimi durduracaktım. İnsanların, hiç yasamamış olduğumu farz etmeleri için. O kadar duracaktım ki, ölecektim..
Bu, her sabah eksilmiş bir organla uyanmaya benziyordu. Bir hiç olmak için gelmuştim dünyaya. Ve ismini koyamadığım çark dönüyordu. Durdurmanın imkânı ise gözükmüyordu ufukta.