Joseph k.
@Atrophued
Hiç kimse yok.
Ben varım, bir de kendim.
Bir süre sonra yüzeysel yaşadığımı fark ettim, yaşadıklarımın tadı tuzu yoktu, ve giderek gerçek dışı, silik birisi oluyordum, günübirlik yaşıyordum.
Etrafımdaki herkes onlara yeterince değer vermediğimi söylemeye başlamıştı, bunun anlamı kendime de değer vermediğimdi.
Zira yaşadıklarımı biriktiriyordum, yaşadıklarım, verdiğin sözler o ana aitti, sonra olan biteni hatırlamıyordum.
Ama ya diğeri?
Bu ona haksızlıktı.
Farkında olmadan kendimi yaşanılandan, yaşanılanı yeniden yaşamaktan kurtarmak için bulduğum bir yöntemdi bu.
Bunu sonradan anladım.
Bu yöntem, olabilecek yeni acılardan koruyordu belki ancak bu kez de doğru dürüst bir şey yaşamamı engelliyordu ve götürdüğü yer yalnızlıktı.