Pendik'ten bindim, Kazlıçeşme'de ineceğim. Bir amcamız bindi trene. Gazi imiş devlet ona yeterli parayı vermiyormuş bu yüzden sitem ediyor diğer bir abinin üzerine gidiyor. Abi onu yumuşak karşılıyor, ona merhamet gösteriyor elinden geldiğince. Sonra başka birisi bağırarak konuştukları için birilerine kızıyor. İnmeme 2 durak kaldı ayaktayım. Konuşamayan bir abi eliyle yanındaki 2 boşluğu işaret ediyor kırmayıp gidip oturuyorum. Yanıma da bir başkası oturuyor. Bize şeker uzatıyor tebessümle. Birimiz eyvallah diyor birimiz teşekkür ediyor belki de duyamayacağını unutarak. Ben şekeri çantama atıyorum çünkü insanlara güvenilmez değil mi? Öyle bir önyargı ile bakıyorum ki hayata..