glzqueen
@Auroraxy
" Anılarla hiç işim olmaz. Bir kere yaşamışsınızdır ve sonra biter, hepsi bu kadar. Kurmaca hayaller de öyle, bir süre sonra kaybolmazlar mı, yirmi, elli ya da yüzyıl içinde yok olmazlar mı?"
Bizi biz yapan yegane şey anılarımız değil midir? Geçmişi olmayan bir insanın bildiği tek his sonu olmayan bir boşlukta süzülmek değil midir? Anılar bizi şu anda bulunduğumuz konuma indiren ya da çıkaran basamaklardır. Basamaklar olmadığı takdirde sendelemek boşluğa düşmekle sonuçlanır ve insan hatasız bir varlık değildir.
"Onun genç yaşamına getirdiğim tüm o acıları hâlâ düşünüyorum, belki de yıllarca onun hayatını gölgeleyecek bir şeye neden oldum."
Özetlerin ve incelemelerin çoğunda yöneticilerin, liderlerin, mevkili çalışanların okuduğu ve okuması gereken bir kitap olduğu vurgulansa da aslında kitabın çoğu maddesi normal insanlar için de yol gösterici hale bürünüyor.
Bunun nedeni insan hayatının bir çabalamadan, savaştan ibaret olması. Ister bir yönetici olun rakip şirketinizle mücadele edin, ister sıradan bir insan olun size art niyetle yaklaşan insanla mücadele edin. Fark etmez.
Her yaşamın kendine özgü bir arazisi, hava koşulu ve bilgi birikimi dediğimiz cephanesi vardır. Her insan kendi kaderinin komutanıdır.
Zıtlıklar birbiriyle var olur. Biri olmadan ötekinin varlığı öne sürülemez. Bu demektir ki savaş her zaman canlı yaşamıyla var olmaya devam edecektir. Güçlü olan yükselirken güçsüz aşağı çekilecektir. Sistem budur ve bu sistemde gücün nasıl elde edileceği 2500 yıl önce sun tzu tarafından bize sunulmuştur.
!!!azıcık spoiler olabilir!!!
Kitap, yeryüzünde bulunan milyonlarca insanın yaşamının mutlaka bir vaktinde hissettiği gurbet ve yalnızlık duygularını, dahası bu kadar alışılagelmiş bir duygu selini okuyucuyu etkileyen bir biçimde aktaran stefan zweig gibi bir yazarın değerini ve yeteneğini gözler önüne seriyor.
Doğmak ve ölmek gibi seçimimiz dahilinde olmayan acıların arasında geçip giden bir hayatı nasıl anlamlaştırabileceğimizi anlatıyor. Bir hedefe, amaca tutkuyla bağlı olmanın üstesinden gelebileceği şerleri gösteriyor. Ancak vakitlice belirlenmeyen hedefin hiçbir işe yaramayacağını trajik bir finalle okuyucuya sunuyor.
