Çivi çakarken ıslık çalmaz, uğursuz kelime sarf etmezlerdi.
Bunlar şeytana davetiye çıkarmak demekti-ki bir kez olsun davete icabet etmediği görülmemişti.-
Nasıl da tepetaklak olabiliyordu hayat ve ne fena düşebiliyordu en tepelere yükselenler bile.
Sanki sultan olsun, seyis olsun, herkes için iki kavis vardı hayatta.
Kendi amellerimiz ve kelamlarımızla aşağı yuvarlanıyorduk.