"Uzansan parmak uçlarınla dokunabileceğin biri, gerçekte sonsuzluk kadar uzaksa sana, bu durumu kendine ya da başkasına nasıl anlatırsın? Hadi yine edebiyata sığınalım: Bu durumla ilgili bir şeyler söyler Cortazar, o efsane kitabının ortalarında bir yerlerde, "İki insanın birbirlerine en uzak olduğu an, karşı karşıya oturmuş birbirlerinin gözlerine bakarlarken söyleyecek tek bir laf bile bulamadıkları andır."
"Çaresiz misin? Hadi oradan! Çaresiz falan değilsin sen! Şımarıksın sadece. Kimdir biliyor musun asıl çaresiz? 800 lira maaş alıp, 300 liralık gaz faturasını ödeyemediği için kendini asan babadır çaresiz. Öpe koklaya askere uğurladığı oğlunun, bayrağa sarılı tabutuna sarılıp aklını kaybeden annedir çaresiz. On yaşından beri kendi evinde her gece tecavüze uğrayan ve daha fazla dayanamadığı için evden kaçmaya yeltendiğinin gecesi, otogarda "namus" cinayetine kurban giden kızdır çaresiz...Koca dayağından bunalıp baba evine sığındığnda, babası ve abileri tarafından, çocuklarının gözü önünde öldüresiye dövülen kadındır çaresiz. Torunu yaşında çocuklara titrek elleriyle kağıt mendil satmaya çalışırken kalp krizi geçiren ve bir saat ambulans gelmesini bekledikten sonra ağzı köpürerek ölen seksen yaşındaki dededir çaresiz. Çaresizmiş. Bi' siktir git başımdan!"
"Hiçbir şey kolay değil ki. Bir şey yapmamak, mal gibi bir köşede boş boş oturup duvarı seyretmek istiyorum bazen. Ama o bile zor."
"Doğup büyüdüğü yere ait değil insan. Acı çektiği ya da çok mutlu olduğu yere de ait değil. İnsan olmak isteyip de olamadığı yere ait."
"... Hiçbir devirde muhteşem falan olmadık. Olmayan şeyleri anlatıp, olmayan eski kendimizle gururlanıp, tanıdık masallarla soslayarak boktan hayatlarımızı; kendimizi ve başkalarını kandırmak konusunda çok marifetliyiz sadece hepsi bu."