Ah.
@Axbm
Güzel olan hiçbir şey hülâsa edilemez
F♡
Anestezi
452 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Grigory Petrov'un Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı eseri, yalnızca bir kitap değil, aynı zamanda bir aydınlanma ve kalkınma manifestosu niteliğindedir. 20. yüzyılın başında yazılan bu eser,
Reklam
Osamu Dazai'nin Öğrenci Kız (Joseito, 1939) adlı kısa romanı, yüzeyde sıradan bir günün anlatımı gibi görünse de, aslında bir genç kızın iç dünyasının bütün kırılganlığıyla açıldığı derinlikli bir metindir. Dazai, bu kısa eserde büyük olaylara ya da dramatik çatışmalara başvurmaz; onun yerine, Tokyo'nun kalabalığında kaybolmuş bir kızın ruhsal dalgalanmalarını merkeze alır.
Roman, lise çağındaki bir kızın bir gününü anlatır: sabah uyanışı, okula gidişi, arkadaşlarıyla ve öğretmenleriyle ilişkileri, eve dönüşü ve geceye doğru uzanan düşünceleri. Bu sıradan gün, karakterin zihninden geçen yoğun iç monologlarla derinleşir. Eser, olay örgüsünden çok içsel yolculuğa dayanır.
Yalnızlık ve yabancılaşma,Kadınlık ve kimlik,Umutsuzluk ve küçük umut ışıkları temaları üzerinde durur.
Dazai, yalın ama yoğun bir dil kullanır.
Kahramanın düşünceleri içtenlikle, filtrelenmeden aktarılır. Bu yüzden okur, onun zihninin içinde dolaşır; mutsuzluğunu, umudunu ve hayata karşı ikircikli tavrını doğrudan hisseder.
Bu kitap... öyle kolay kolay anlatılacak bir şey değil. Celladıma Gülümserken sadece şiir değil bence. Bir iç hesaplaşma, bir başkaldırı, bir kabullenme, bir inkâr... Hepsi bir arada ve hiçbir duygu tam olarak yalnız değil. Her dizede bir yük, her kelimede bir iz var.
İsmet Özel'in dili çok net ama bir o kadar da yoğun.Bazen tek bir mısra bir sayfalık duygu taşıyor.Bazı yerlerde durup düşünmeden devam edemedim.Çünkü o dizeler, öyle rastgele söylenmiş şeyler değil.
Yaşanmış, düşünülmüş, içinden defalarca geçilmiş gibi. Ve ben okurken kendimi, onun kelimelerinin içinde yürürken buldum. Yavaş, dikkatli ve biraz da kırık.
"Celladıma gülümserken" diyor ya... İşte orada kalbim sıkıştı biraz.Bir insan ne zaman celladına gülümser?Belki teslim olduğu için, belki umursamadığı için, belki de artık korkmadığı için.Bu dizeyle ben de yüzleştim: bazen en büyük direnç, sessiz kabulleniş oluyor.Özel'in dünyası kolay bir dünya değil.Ama gerçek.Süs yok, gösteriş yok.Sadece içimizde de olan o yorgunluk, o kırgınlık, o direnme arzusu var.
Bu kitabı okurken bir yerde sadece okuyucu olmadım; Sanki onunla aynı karanlıkta oturdum, aynı ışığı aradım. Belki bulamadım ama onun ne demek istediğini hissettim.
Celladıma Gülümserken, benim için bir şiir kitabından çok daha fazlasıydı. Kendi acımı, kendi kabullenişimi, kendi çırpınışımı buldum içinde. Ve fark ettim ki, bazen gülümsemek bile bir başkaldırı olabiliyor
Güldürürken Düşündüren Bir AynaEdebiyat
Kadınlar Mektebi'ni okurken sürekli düşündüm: "Bu oyun yüzyıllar önce yazıldıysa, biz neden hâlâ aynı şeyleri konuşuyoruz?"
Molière'in kalemi hem zekice hem de acımasız dürüstlükte. Okurken güldüm mü? Evet. Ama o gülüşün altında ince bir rahatsızlık da vardı. Çünkü hiciv hedefi hep tanıdık geldi bana.
Arnolphe karakteri... Hani şu "kadın saf olmalı, bilmeli ama çok da bilmemeli, terbiyeli olmalı ama susmalı" kafasında olan erkek figürü var ya, işte onun karikatür hali. Ama öyle güzel yazılmış ki, onun ne kadar zavallı ve komik duruma düştüğünü izlerken keyif alıyorsun. Aynı zamanda rahatsız oluyorsun çünkü bu tip düşüncelere günümüzde de hâlâ denk geliyoruz. Sadece cümleler değişti, zihniyet çok da uzaklaşmadı.
Molière bu oyunla sadece bir aşk hikayesi ya da evlilik eleştirisi yapmıyor bence. Kadının bireyliğini, özgürce düşünebilmesini ve seçim hakkını savunuyor. Komedi unsurlarıyla bezeli olsa da, alt metin çok güçlü. Agnes'in uyanışı, sorgulamaya başlaması... çok tatlı ama bir o kadar da güçlü. Kadın karakterin gelişimini izlemek beni çok mutlu etti.
Tiyatro dili akıcı, karakterler canlı ve sahne geçişleri çok dengeli. Zamanın ötesinde bir kalemden çıktığı o kadar belli ki.
Bazı bölümlerde durup tekrar okuma isteği duydum. Özellikle ironinin zirve yaptığı kısımlar, hem zekice hem eğlenceliydi.
Bu oyunu okurken sadece bir klasik okumuş olmuyorsun; aynı zamanda kendine, topluma ve düşünce kalıplarına da ayna tutuyorsun.
Bazı kitaplar sadece okunmaz, yaşanır. Pandora'nın Kutusu da benim için öyleydi. Her cümlesinde bir iç döküş, her sayfasında bir yara izi vardı sanki. Osamu Dazai'nin kaleminden dökülenler bir kurgu değil de, insan olmanın en çıplak, en savunmasız hali gibiydi.
Dazai'nin kendine has karamsarlığı, yazar kimliğinden çok bir günce yazarı gibi hissettirdi bana. Özellikle karakterlerin içsel çatışmaları... O kadar tanıdık, o kadar "bizden" ki. İnsan bazen kendine bile itiraf edemediği duygularla karşılaşıyor satırlarda. Belki de o yüzden bu kadar dokundu bana. Bazen "ben bu cümleyi düşündüm ama hiç kimseye söylemedim" dediğim yerler oldu. O kadar dürüst, o kadar kırılgan.
Dazai'nin anlatımı hem basit hem derin; kelimeler yalın ama arkalarında taşıdıkları anlam çok katmanlı. Hiçbir şey abartılmadan, süslenmeden yazılmış ama bu sadelik kitabı daha da etkili kılıyor. Özellikle hayatın ağırlığını, insanın kendiyle olan mücadelesini, yalnızlığını anlatışı beni çok etkiledi. Birkaç kez durup düşündüğüm, altını çizdiğim, sonra dönüp tekrar tekrar okuduğum paragraflar oldu.
Kitabın adının "Pandora'nın Kutusu" olması da çok anlamlı. Açıldığında içinden çıkanlar sadece felaket değil; umut da var. Dazai tam da bunu yapıyor aslında. Acının içindeki o küçücük umudu da gösteriyor, ama onun bile ne kadar ağır olabileceğini fark ettiriyor.
Reklam