Hayatım boyunca çok kereler yere kapaklandım. O kadar sert kapaklandım ki bir daha asla ayağa kalkamayacağımı sandım. Dibi gördüğümü ve dişimle tırnağımla kazıyarak yeniden aydınlığa çıktığımı düşündüm Ama şimdi Yine düşüyorum ve bu sefer dip diye bir şey yok Yukarı bakıyorum ve tek gördüğüm karanlık.
Kendimi görebiliyorum bedenimi, fiziksel şeklimi görebiliyorum…
Hâlâ yukarıdaki dünyaya sımsıkı tutunuyor Ona bağırıyorum. Kendime yani. Ağzıma kan tadı gelene kadar bağırıyorum.
Ama beni duyacak kimse yok.