Aysun Çavdar
@AyStarstuff
Kitap Böcüğü :)
Her gününü son gününmüş gibi yaşa!
Hayatın tekdüzeliği hepimizin canını sıkıyordur muhakkak. Herkesin bazen boğuluyormuş gibi hissettiği, girdiği kısırdöngüden sonsuza dek çıkamayacakmış gibi hissettiği oluyordur. Özellikle sabah kalk, işe git, eve gel, uyu ve tekrar sabah kalk işe git rutini insana ebediyen duvardan duvara çarpmaya devam edecekmiş gibi hissettiriyor. Fiziksel yorgunluktan öte hayata dair psikolojik bir bitkinlik çöküyor üstümüze. Hayat bundan ibaret mi yani? Okul, iş, evlilik, çocuklar, torunlar ve son. Toplumun sana biçtiği rolleri üstlen ve öyle çık oyundan!
İşte bir noktada, bu tekdüzeliğe bir son vermek istiyor ama hiçbir çıkış bulamıyor, hiçbir yol göremiyorsunuz. Bunu kabullenemeyince de tek bir seçenek kalıyor geriye; intihar. Hayat bundan ibaret olmamalı değil mi? Her gün diğerinin aynı; aynı yatak, aynı yemekler, aynı yollar, aynı insanlar, aynı sohbetler, birbirinin aynı diziler, filmler, müzikler, hep aynı ve aynı şeyler.
"Görebileceğim yeni bir şey kalmadı" diyor Veronika ve bu sıkışmışlık, tükenmişlik sürüklüyor onu intihara. Hayatın değerini anlamak ve bilmek için ölümden mi dönmek lazım? Oysa zaten hepimiz ölümün kıyısında yaşamıyor muyuz? Hem bunun bilincindeyiz, hem de bunu göz ardı ediyoruz. Sevdiğimiz birini kaybedene dek bu gerçeğin farkına bile varmıyoruz. Peki yaşamak için yıllarınız değil de bir haftanız olsaydı ne yapardınız? Son günlerinizi nasıl yaşardınız?
Kitap Veronika'nın intiharından sonraki bir haftayı anlatıyor. Keyifli okumalar.
Deli intiharı seçer, kahraman bir dava uğruna kendini feda etmeyi, ama ikisi de ölür.
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.