Aysun Çavdar
@AyStarstuff
Kitap Böcüğü :)
Harikalar Diyarı
461 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Başlarda kitabın içine girmek benim için çok zor oldu. Çok fazla karakterle bir anda tanışmak, isimlerine alışabilmek biraz zaman alıyor. Ayrıca olaylar aşırı yavaş ilerlediği için zaman zaman sıkıldığım, gereksiz uzatıldığı hissine kapıldığım yerler oldu. Eğer girişteki bu sorunların üstesinden gelebilir, dağınıklığı toparlayabilirseniz devamı çorap söküğü gibi gelecektir. Kalbinize dokunan bir eser olacağına hiç şüphe yok. Benim öyle oldu.
Bir babanın tüm fedakarlığına rağmen son nefesini verirken yaşadığı o hayal kırıklıkları resmen kitaptan fırlayıp kalbime battı. Kalbim paramparça oldu. Ayrıca Balzac da bu kitapta - tıpkı Tolstoy gibi- hayatı ve insanı o kadar iyi yansıtıyor ki hayran kalmamak imkansız. İçerikten bahsedip henüz okumayanların, okumayı düşünenlerin öfkesini üzerime çekmek istemem :)
Dediğim gibi biraz zorlayabilir ama okuduğunuza kesinlikle değecek bir eser.
Reklam
"Her yerde zayıflar secde ettikleri güçlülerden tiksiniyor, güçlüler ise onlara etinden, yününden faydalandıkları hayvan sürüleri gibi davranıyorlar."
Tek kelime ile mükemmel bir kitaptı. Hatta okuduğum en iyi kitaplardan biri olduğunu söyleyebilirim. Voltaire'in #sadıkveyakader kitabını da çok beğenmiştim ve bu beğeni beni #candide yi okumaya sevk etti. İkisi de mükemmel, ikisi de ustalık harikası. Hem o karanlık engizisyon dönemlerine ışık tutan, hem felsefi yönden doyurucu, hem de olay, hareket ve macera yönünden çok zengin bir eser. Hayatın anlamını sorgulatan, okurken hiç yormadan bir varoluş yolculuğuna çıkaran, Candide ile beraber atlattığınız tüm o badirelerin sonunda ufkunuzu açacak bir klasik. Çok etkileyiciydi, kesinlikle tavsiyemdir. 10/10
Bütün gün elimden düşüremediğim bir kitaptı. Her bölüm ilgimi cezbedip bir sonraki bölümü de okuyayım bırakacağım dedirttti ama bitirene dek kopamadım ondan. Sanırım Tolstoy'un kitaplarından aldığım tadı verdiği için de bu kadar sevmiş olabilirim. Rusya'nın o çetin kışlarına, tipinin ortasında kızakla bi yerden bi yere ulaşma mücadelelerine aşinaysanız ne kastettiğimi anlarsınız.
Kitabın kahramanı üniversite öğrenimini yeni bitirmiş genç bir doktor. Başından sonuna bize karşılaştığı vakalar karşısında hissettiklerini aktarıyor. Düşünün 1917 yılı, elektriği dahi olmayan bir köyde, deneyimsiz bir doktor olarak karşısına ilk gelen vaka bacağını ampüte etmek zorunda kaldığı bir köylü. Deneyimsizliğin uyandırdığı o korku, endişe, gerilim hislerini o kadar güzel anlatıyor ki elleri titreyen, soğuk soğuk terleyip bayılacakmış gibi olan sanki sizmişsiniz gibi... Bu arada doktorlara ne kadar güvendiğimizi, zorlu vakalar karşısında hiç onların ne hissettiğini düşünmediğimizi farkettim. Sanki hep soğukkanlı, duygusuz, korkusuz, endişesiz birer makinaymış gibi. İçlerinde ne yaşadıklarını hiç bilmiyoruz. Gerçekten saygı duyulması gereken, çok çok zor bir meslek.
Bir de olayın cehalet boyutu var. Tıp, yüz yıl öncekinden daha iyi durumda ama cehalet için aynısı söz konusu değil. Cehalet hep beslenecek bir vücut; büyüyecek, gelişecek ve varlığını sürdürecek bir ortam buluyor. Zorlu bir doğumda gebenin doğum kanalından kesme şeker çıkartan ebe, bunu kocakarıların bebeği kandırmak için yaptıklarını söylüyor. Bu hayatımda duyduğum en aptalca şeylerden biriydi doğrusu. Çocuğu boğulmak üzereyken doktorun tedavi etmesine müsaade etmeyen aileler, ilaçlarını her gün içmek yerine bir gecede içip fayda bekleyenler, yakıyı vücuduna değil montunun üstüne yapıştırıp doktora hiç fayda görmedim
Bir insan olarak kış mevsimini ve soğuğu ne kadar sevmiyorsam, bir okur olarak kuzey kutbu hikayelerini o kadar çok seviyorum. Jack London'un kara kış hikayelerini aratmayacak bir kitaptı Buzullar Arasında Bir Kış. Bir oturuşta okunabilecek, nasıl bittiğini anlamayacağınız bir kitap: Sizi alır ve sıfırın altında 42 dereceye bırakır, soğuktan kalp krizi geçirme korkusu yaşatır.
Her sayfası heyecan, gerilim, aksiyon dolu olsa da aslında bir babanın oğlunu bulma çabası, yüreği buruk bir kadının sevdiğine kavuşma mücadelesi var bu sayfalarda. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
İtalo Calvino'yu üç hikayeyi Atalarımız başlığı altında topladığı bu kitabıyla tanıdım. Alışılmışın, sıradanlığın dışına taşan bir yazar. Tarzını çok beğendim ve diğer kitaplarına da mutlaka şans vereceğim.
En çok beğendiğim hikaye İkiye Bölünen Vikont oldu. Okurken bir adamın gerçek anlamda ortadan ikiye bölünmesini beklemiyordum ama dedik ya işte bu sıradışılık tam da Calvino tarzı. İkiye Bölünen Vikont'un bir yarısı salt kötü diğer yarısı ise salt iyidir. Kötü Vikont memleketine dönünce oradaki insanlara kan kusturur. Geçtiği yerlerde her şeyi ikiye böler; çiçekleri, hayvanları. Bir insan içinde hem iyiyi hem kötüyü barındırır mesajına çok uygun bir hikaye. Hem ürpertici hem eğlenceli olması da keyif vericiydi.
İkinci hikaye Ağaca Tüneyen Baron. Bu hikayede tuhaf bir ailenin içinde buluyoruz kendimizi. Başlangıç olarak gerçekten mükemmeldi. Ailede bir tane normal insan yok. 12 yaşında olan Baron ablasının yaptığı salyangoz yemeğini yemeyi reddetmesi sonucu ailesine kızarak ağaçlarda yaşamaya başlar. Bir daha toprağa basmaya da tövbe eder. Başlangıçta 'toprağa değersen yanarsın' gibi sadece bir oyundur ama hayatı boyunca devam edecek bir inata dönüşür. Avcılık, korsanlar, devrim, aşk, seyahat vs. her şeyi ağaçların üstünde gerçekleştirir. Aile bireyleri birer birer yitince hikayenin de sonlara doğru ağırlaştığını düşünüyorum. Ailenin tuhaflıklarının daha fazla yer tutmasını dilerdim.
Son olarak Varolmayan Şövalye. Bir yanda bedensel olarak varolmayan bir şövalye, diğer tarafta bedensel olarak varolan ama zihnen varolmayan bir adamın çatışmasını okuyoruz. Diğer iki hikayeyenin yanında sönük kaldığını düşünüyorum. Dilerseniz her hikayeyi ayrı olarak alıp okuyabilirsiniz. YKY'nın kaliteli ve resimli baskıları mevcut. İyi okumalar.
Reklam