Cəza Koloniyasından sonra ikinci dəfə Babaya mektupla Franz Kafka dünyasına geri dönüş etdim. Açığı o vaxtı xoş təəsürat qalmamışdı məndə çünki təsvir qəliz, cümlələr yersiz uzun gəlmişdi və sonda bir ideya görməmişdim. Bu dəfə də eyni aqibətlə qarşılaşdım desəm yeridi. Çoxları bəyənib bu əsəri ama tənqidə məruz qalsamda açıq olacam. Atanın və hətta ailənin öz övladı üzərində necə böyük rol oynadığını göstərməyə çalışır öz məktubuyla yazıçı. Hətta real bir həyat təcübəsindən, Kafkanın özündən. Uşaqlıqda ata təzyiqinə, psixoloji şiddətə məruz qalan birinin gələcəkdə də necə faydasız bir insan olduğunu göstərir. Qorumaq adıyla, iç güdüsüylə bədbəxt edilir övladlar. Özünə yer tapa bilmir, qərar vermək qabiliyyəti formalaşmır onlarda. Valideynlər öz övladlarına kəskin haqq sahibi olduqları mal kimi baxmamalıdı, onları məhdudlaşdırmamalıdı.
Lakin sonda nəsə çatmadı, yersiz uzadılmışdı sanki, özüm də anlamadım. Güman ki bununla da Kafkayla çoox uzun müddətlik sağollaşıram.