Zaten hangi yalnızlık gece karanlığında, enginliğin sessizliğinde ve Tanrı’nın bakışları altında denizde tek başına yol alan bir geminin ki kadar dokunaklı ve şiirsel olabilirdi?
Çeşmenin suyu akıyordu, nehrin suları akıyordu, gün geceye akıyordu, şehirdeki yaşam ölüme akıyordu; adet böyleydi, zaman ve devran kimseyi beklemezdi.