Dostoyevski keşke demenin ağırlığına şöyle değiniyor:
"Aslında insanı en çok acıtan şey, hayal kırıklıkları değil. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı mutluluklardır.”
Təsadüfləri sevmirəm. Heç inanmıram da... Amma acı bir həqiqət var ki, təsadüfən qarşımıza çıxan insanlar doğmalardan daha əziz ola bilirlər bəzən bizə. Bilmirəm, bəlkə, o insanlar heç təsadüf deyillər.