Baharı yaşayacağını sandı gönlüm, bir nisan yağmurunda.
Tutunurken yeşil bir dala, ellerim bulaştı çamura.
Anladım ki benim baharım kışın devamıymış;
benim yeşil dallarım sonbahardan kalmaymış.
Gözler yanıldı, kalp anladı.
Hakikat gözlerden inip sudur etti kalbe;
nakış gibi,
ahenkli bir melodi gibi,
sessiz bir derviş nefesi gibi...
Şimdi anlıyorum; benim baharım ellerimin ve gözlerimin erişemediğindeymiş.