-İnsan ancak kendine alışır gibi alışabilir bir insana. Ben güzelliğimi de çirkinliğimi de sende görebiliyorum. Kendimi kuruyorum seninle. Ve insanın kişiliğini pekiştiriyor sevmek. Sevmek! O büyük kelime.
-Serüven bitmediğine göre, ne diye ölsün insan denen yaratık! Tragedya! Ondan alıp ona veriyor işte!.. Bir kişi bile değilsin. Yabancısın. Olmanın, kendini "var olan" duymanın ilk yatırımı bu.