Bugüne kadar tanıdığım, kişisel olarak mutlu olan sanatçılar sadece kötü olanlardı. lyi sanatçılar, sadece yarattıklarında var olurlar, bu nedenle de gerçek bavatta oldukları kişi tamamen yavandır. Büyük bir şair, gerçekten büyük bir şair tüm yaratıkların en şiirsel olmayanıdır. Ama bayağı şairler illa ki etkileyicidir. Şiirleri ne kadar kötüyse kendileri o kadar güzel görünürler. İkinci sınıf sonelerden oluşan bir kitabı bastırmış olmak gerçeği bile bir adamı karşı konulmaz yapar. Yazamayacağı şiiri yaşar. Diğerleriyse gerçekleştirmeye cesaret edemediğinin şiirini yazar.
Kederi anlayamıyorum. Çok çirkin, çok korkunç, çok acı verici. Acıya duyulan modern sempatide korkunç hastalıklı bir durum var. İnsan renge, güzelliğe, hayatın neşesine sempati duymalı. Hayatın yaraları hakkında ne kadar az şey söylenirse o kadar iyidir.
Ancak güzellik, gerçek güzellik aklın ifadesinin başladığı yerde biter. Zekânın kendisi başlı başına bir aşkınlıktır ve bu, herhangi bir yüzün uyumuna zarar verir. Insan bir an oturup düşünmeye başlasın; bütün burnu, alnı ya da herhangi bir yeri iğrenç hale geliverir. Şu okumuş etmiş, meslek sahibi olmuş başarılı adamlara bir bak! Tam bir gudubetler!