Bazen bir cümle, zihninde yıllardır dönüp duran sorulara sessizce bir yer açar. Doğan Cüceloğlu diyor ki: “Anlam verme süreci, farkına varmadan taktığımız bir algılama gözlüğüdür. İç dünyamızı olduğu kadar dış dünyamızı da bu gözlük aracılığı ile görürüz.” Ve o an, kendime bakıyorum: Acaba ben dünyaya hangi gözlükle bakıyorum? Bir olay meydana geldiğinde onu doğrudan değil, kendi içimizdeki tanımlama ve değerlendirme süzgecinden geçirerek algılarız. Ve bu algıya dayanarak bir duygu geliştirir, bir tepki veririz. Ama durup sormak gerek: Verdiğimiz tepkiler gerçekten olayın kendisiyle mi ilgilidir, yoksa bizim içsel dünyamızın bir yansıması mıdır? Ben bir süredir, insanların bana yönelttiği olumsuz duyguları taşımayı bıraktım. Fakat yine de zaman zaman içimde bir “acaba” beliriyor: “Ben nerede yanlış yapıyorum?” Bu sorgulama, çoğu zaman samimi bir öz eleştiri gibi görünse de bazen sadece başkalarının yansıttıklarını sahiplenmekten ibaret olabiliyor. Tam da bu içsel sorgulamalara gömüldüğüm günlerde, Mevlâna’nın şu sözü gelip omzuma kondu: “Baktığın benim, gördüğün sensin.” Ve ardından Gerçek Özgürlük çıktı karşıma. Sanki o sözün anlamı kitabın satır aralarında daha da derinleşti. Şimdi biliyorum: Bir davranışın altına yüklediğiniz anlam, o davranıştan çok sizinle ilgilidir. “Neden böyle davrandın?” sorusunun cevabı bendedir. Ama “Sen neden böyle hissettin?” sorusu aynayı size çevirir. Bunun cevabı başkasında değil, sizdedir. Yani özgürlük, başkasını suçlamaktan değil, kendi anlamlarımızla kendi iç dünyamızla yüzleşmekten geçer. Bana büyüleyici gelen gök gürültüsünün sesi, başkasını neden ürkütür? Bilim açıklıyor: elektrik, genleşme, sesin hızı…

Gerçek ÖzgürlükDoğan Cüceloğlu · Kronik Kitap · 20216,7bin okunma