Camdan aşağı sicim gibi akıyor resmen.
Dışarıda her şey biraz daha sessiz, biraz daha ağır, biraz daha kendi halinde sanki. İnsanın içinde biriken şeyler de bazen böyle akıp gitse keşke diyorum. Yağmurun sesi, camdaki damlalar, içerideki sakinlik...
John Steinbeck, Fareler ve İnsanlar kitabında şöyle diyor:
"Atla suya" dedim, atladı.Yüzme bilmiyordu. Biz onu çıkarana dek neredeyse boğuluyordu. Onu çekip sudan çıkardım diye bana öyle minnet duydu ki, "Atla! diyenin ben olduğumu hepten unutmuştu...