Yok; hamlet gibi başladım, Hamlet gibi bitireceğim.Benim için , bu bir kariyer meselesidir.Birdenbire ,yüzümün kara sarı boyasını silip, dayak tiryakisi bir topal uşak, bir kambur aşık, bir korkak ihtiyar makyajı yapamam.
Eger, kendi emeklerimize, kendi ideallerimize göre yaşamak imkanı bulamadıksa bari kendi ölümümüzle ölelim.Ne doğduğumuz yeri, ne sevdiğimiz kimseleri, ne yüzümüzü, ne kalbimizi secebildik. Fakat ölümün her türlüsünü seçmek bizim elimizdedir.
Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek, onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak, onların diliyle konuşmak...
Haydi hepsini yapayim.Fakat , onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim?
Burada hiçbir şeyi düşünmeyecek, metafizige tamamıyla veda edecek ve bir köylü nasıl yaşarsa öyle yaşayacaktım Tamamıyla onlara karısacaktım.Lakin işte görüyorum ki , bir çanak suda bir damla zeytinyağı gibiyim.Ne karışıyorum ne dibe çokebiliyorum.Bize bunun için toplumun kaynağı diyorlar galiba.