Söz ve kavil, tohuma benzer. Onu zamanın bağrına, gelecekte, günün birinde filiz versin diye ekersin. Ancak tohum için, toprak, su, güneş, ısı ve hava ne ise, söz ve kavil için de, çaba, sebat, arayış, gayret ve aşk odur.
Her şeyden geriye kalan, bazen hüzün dolu bir akşam; bu her insanın hissedeceği bir hüzün; çünkü her şeyi akıp gidiyor ve o insan, biricik hayvan, –anlamasa da– bunun bir teselli olduğunu biliyor.