İnsan her acıya bir sorumlu bularak rahatlama yolunu seçmez mi zaten?
Reklam
Tam tersi sanılır ama zaten hayatta normal olan huzursuzluk durumudur, huzur ise çok ender yakalanan geçici anlardır olsa olsa.
İnsanlık ağacının kırılmış dalıyız.
Demek ki bazı acıları ölüm bile unutturamıyor, bazı davranışlar ölümden sonra bile bağışlanmıyor diye düşünüyorum.
Sonra ardı ardına beddualar sıralamaya başladı. Daha önce hiç duymadığım, işiteni dehşete düşüren, zengin bir beddua edebiyatı sökün etti. Bazılarını not etmeliyim diye düşündüm. Allah uyuz versin de tırnak vermesin, şeklindeki beddua favorim olarak baş köşeye yerleşti. Allah uyuz versin de tırnak vermesin, ne demekti, ne korkunç bir işkenceydi kim bilir?
Reklam