Bir sabah daha doğuyor, ama ben kalkmıyorum.
Güneş perdenin arkasında, ben gözlerimi kapatıyorum.
Saatler geçiyor, anlamını yitirmiş rakamlar gibi.
Zaman akıyor, ama ben olduğum yerde çürüyorum.
Sesler uzaktan geliyor, bulanık, anlamsız.
Biri adımı söylüyor belki, ama ben duymuyorum.
İçimde bir boşluk var, büyüyen, derinleşen.
Ne doldurabiliyorum, ne de içinden çıkabiliyorum.