Adı dudaklarını kanatmış; gülüyorsun
Dilenciye benziyor varlığın O’nun için
Bir kez bile kapıyı açmadı bir nûn için
En yakın anda bile gökler kadar ıraktı
Ey şimdi ondan kalan sesleri dinleyen ev
Hasretiyle yıllardır ağlayıp inleyen ev
Ürkek bir lamba gibi hatırlar seni bir gün
Bana gelmez, bilse de gamlı halimi her gün