Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kafidir. Şimdi anlıyorum ki değilmiş. Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş. Ta ki kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...
Uğranılan haksızlıklara ve hakaretlere koyun gibi tahammül etmemek insanlığın başlangıcıdır evlat... Daima söylerim ya... Toysun... Bu hayatta nezaket sökmez... Çaresiz saldırgan ve haşin olacaksın... Meselenin ne olduğunu sormuyorum evlat...