Asla ağlamayan birinden, gözyaşları içinde fışkırıveren, karşı konulamaz bir heyecanla tetiklenen bu "özür" , telaffuzu büyük bir acıya sebep olmakla birlikte en derinlerinde sakladığım hislerimi nihayet ifade edebildiğim için...
Günler sonra ilk defa nefes aldığımı, görünmez bir düşmanla mücadele etmeyi bıraktığımı, sıkışıp kalmadığımı hissettim. Bütün istediğim, beni gerçek anlamda ilgilendiren tek şey, oğlumla zaman geçirmekti.
"Affet beni,"dedim.
Tom'la konuşuyordum ve bu sözcükler içimin en derinliklerinden dökülüvermişti. En başından beri oradaydı sanırım nefes almama engel olan da oydu.