Yalnız şunu iyi anlıyorum ki kendimize söylediğimiz yalanlar her zaman en tehlikelisidir. Şunu da anlıyorum ki aklımızın köşelerinde sakladığımız düşünceler en dürüst olanlardır, çünkü onlar sadece bize aittir, başka kimsenin onları göremeyeceğini düşünürüz.
Galiba insan kendi anne babası tarafından terk edildiğini hissedince, hayatının geri kalanını başkalarının da onu terk etme planları yaptığından şüphelenerek geçiriyor.
Çok az insan sahiden affedicidir ve aslında hiç kimse unutmaz. Bazen birini tanır tanımaz ondan bir halt olmayacağını anlarsınız çünkü içi de dışı da çürüktür.
İnsanlar hayatımızda ikamet ederler; kimileri yıllarca kalır, kimileriyse turisttir, sadece geçerken uğrar.
Kimsenin sana fazla yaklaşmasına izin vermezsen incinmezsin.