Zira ben onunlaydım, nefesi gibiydim, nefsiydim onun ve ben bile bu ayeti duyunca titrediğimi hissettim. Zira artık beni tanımaya başlıyordu. Tanımadığı düşmandı en tehlikeli olanı. O beni şimdiye değin bilmiyordu. Ama bu ayet ona benden bahsediyordu. Halâ kıpırdıyordu dudakları ve şöyle söylüyordu:
"Kitabını oku! Bugün sana hesap sorucu olarak nefsin yeter" denilecektir."
"İsra süresi17.14.
Ve bir anlık göz göze geldiler. Ve dudakları kıpırdadı hocasının. Tek hece, tek kelime dedi sanki. Sanki bir sırrı söyledi. Ne demişti? "Ses" mi? "Nefes" mi? Yoksa "Nefs" mi? Bilemedi. Titredi Kadı Mahmud Efendi, irkildi birden ve sıçrayarak terler içinde uykusundan uyandı.