KONYA gibiyim artık; gülmeyi Selçuklu da bıraktım, Coşkuyu Meram' da, Aşkı Mevlana'da, Sille kadar yorgun, Teksas kadar yıkık, Doğanlar kadar belalı, Otogar kadar vedalara alışık, Zafer kadar kalabalık, Alaaddin kadar cefakar, KONYA gibiyim yani, Akyokuştan daha ışıl ışıl, Ama aslında yorgun ve herşeye rağmen, İnce Minare gibi hâlâ dimdik...