Çöküntü devrinde iki çeşit insan tipi ortaya çıkıyor. Namuslularla namussuzlar... Hele önce vatandaş sonra insan olunması gereken dehşetli sıralarda felaketle alçaklığın boğuşması kadar korkunç muharebe yok. Muharebede düşman karşıdadır, üniformalıdır. Az da olsa çok da olsa bir zaman sonra önemi kalmaz. Kaçarsın, kovalarsın.. Anında ölenler, yaralananlar olur. Ama hep ileriye bakmanın bir rahatlığı vardır. Oysa esir bir şehirde kim dost kim düşman bilinmez ...