İnsanların sözleriyle inkâr etseler de eylemleriyle sürekli doğruladıkları bir şey var. Barış adını verdikleri huzur ve güvenlik ortamını aradıklarını söylerler. Oysa bunu söylerken bile nifak ve şiddet tohumları atmakla meşguldürler.
Düşmana sempati duymak... Polislerin de orduların da düştüğü bir hatadır. En tehlikelisi de düşman varlık sebebin olarak görmektir; o zaman biliçaltın seni düşmanını ortadan kaldırmaktan alıkoyar.
"O kadını seviyorum ve ondan nefret ediyorum. Acı çekiyorum."
"Benden sahiden nefret mi ediyorsun?"
"Nefret ettiğim şey böyle elimin kolumun bağlı olması...Kendimin efendisi olamamak."
"Elinden gelse beni terk eder miydin?"
"Karar zaman içinde, yavaşça oluşsun istiyorum. Kendi kararımı verebilmek istiyorum."
"Taşlardan birinin hareket ettirilemediği bir oyun bu."