Acıya müptela olmak değildi benimki... Sadece hiç yaşanmamış anların yasını tutmaktı.
Bilmediğim kokuna özlem duymak... Ve en çok da kollarının arasında kaybolacağımı bilip oraya hiç varamamak.
Seninle olabilme hayaline tutundum ben. Ne vazgeçebildim, ne de sana geldim diyebildim.
Ve şimdi anlıyorum, bazı insanlar hayatımıza gelmez, sadece içimizde bir yer açar.
Sen de öyle yaptın, hiç dokunmadan iz bıraktın.
Hiç gelmeden, gitmiş oldun...