BaHaR
@Baharinko
Ankara
1987
67 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
"Belki kendimi nasıl önceleyebilirim konusunda bana bir şey öğretir." Diyerek başladım kitaba, elinize alıp bir kahve yapıp otursanız 2 saatte okunacak bir kitap, ben bana ne diyor diye diye uzun uzun okudum ama ben de beklediğim etkiyi bırakmadı.
Aslında kitabın dili ve kurulan cümleler güzeldi. Ama ben böyle sözlerden pek ikna olmuyorum, aklımın başına gelmesi için dank etmesi gerekiyor o yüzden evet 2 saatte oku bitsin ama yazar güzel anlatsa da bahardaki etki etmedi
Reklam
Birbirini tanımayan bir çok insanın cezaevinde birbirlerinin hayatlarına dokunuşları anlatılıyor. Dışarıda olduğu gibi hapishanede de paranın büyük bir önemi olduğundan bahsediliyor.
Dostoyevski suçlu diye görülen kişileri aslında birer insan olduğunu, cani, hırsız, katil... de olsalar her birinin içinde bambaşka kırık taraflar olduğunu anlatıyor. Dostocuğum suçu övmüyor ama aynı zamanda insanı tek bir suçtan ibaret görüp yargılamıyor. Suçun altında bazen; yaşanamamış bir hayat, görülmemiş bir çocukluk, bastırılmış bir acı olabileceğini hissediyorsun. Dostoyevski'nin insan tahlilerini çok sevdiğim için yine keyif alarak okudum bu eserini de.
Kitap Hristiyan bir ressam ile Yahudi bir genç kız arasında geçen kısa ama etkili bir dostluk hikayesin anlatıyor.
Yahudi kız Ester'in çocukluğunu yaşayamadan, erken olgunlaşmak zorunda kalarak, anne olmadan annelik duygusunu tatmasıyla bambaşka bir insan olması en etkileyici yanıydı.
Bireysel düşüncenin, sorgulamanın olmadığı, sürü psikolojisinin hakim olduğu bir topluluğu oluşturan insanların bağnaz düşüncelerle, cehaletin vahşiliği ile yapılan resimdeki Ester'in Meryem Ana zannedilerek kutsallaştırması ve sonrasında da gözü dönen yine aynı halk tarafından öldürülmesi de iç acıtan yanıydı.
Ve kitabın sonunda dini bütün bir insan olan ressamın Ester'in öldürüldüğünü görmesi, masum bir insanın bu kadar acımasızca öldürülmesi üzerine inandığı dini ve Tanrı'yı sorgulamasıyla kitap bitti.
Tarık Tufan'ın okuduğum ilk eseri. Öncelikle kitapta en çok beğendiğim şey, her bölüm başlangıcında farklı kitaplardan birer cümle alıntı yapmış olması.
Tarık Tufan ve kitap insanın içindeki sessiz boşlukları kurcalıyor. Kitaptaki her bir karakterin, kişiliklerini belirleyen en önemli özelliklerin altında hep yaşanmışlıkların etkisini gördüm. Kendimden bir sürü şey buldum kitapta.
Bence en güçlü karakter Sonaydı. Çünkü herkes kendini karanlıkta bırakan insanlara karşı bu kadar bağışlayıcı ve sevgi dolu yaklaşamaz. Hikayenin sonu beni şaşırtı, herkesin masum olduğuna inanmıştım.Oysa insan hem yaralı hem yaralayan, hem mağdur hem fail olabileceğini hatırlattı bana.
Güzel bir hikaye, kolay akıcı bir dil ama bence edebi yönü ağır basan bir eser değil.
Veee sonunda bittii
Özellikle ilk başlarda çok sıkıldım kitabı okurken ve ne yapıyor bu manyaklar dedim sonra biraz sardı kitap ama yine de sevdin mi Bahar deseniz çok bayılmadım. Karamsar bir kitaptı benim için, genel hava karanlık, ağır, canilik–intikam–oyun üçgeni
ve ruhu biraz yoran bir atmosfer…Bu kitap keyif için değil, gerilim ve karanlık psikoloji için yazılmış.
Azdahak sadece bir karakter ya da mit değil;güçle bozulan insanı,iktidarın insanı nasıl canavara çevirdiğini temsil ediyor gibi.Herkes biraz kirlenmiş.İnsan kolay kolay iyi kalamaz diyor kitap.
Canilikler, o bebeklerin öldürülmesi ve insanların bu kadar kötü olabilmeleri beni iğrendirdi.Çünkü bu, insanlığın en savunmasız olana bile zarar verebileceğini yüzümüze vuruyor.Neden insan insana zulmeder, neyi paylaşamıyoruz? İnsan kötülüğü çoğu zaman ihtiyaçtan değil,iktidar hırsından,kendini güçlü hissetme arzusundan doğuyor.
Ama şuna gerçekten inanıyorum:
İnsan kötü doğmaz — kötü seçimleri tekrar tekrar yaparsa kötüleşir.Herkesin yarası olabilir ama herkes insanlığını kaybetmiyor.
Reklam