"Sevgilim, yine delirmek üzere olduğumdan eminim. Geçireceğimiz başka bir korkunç zamanın daha üstesinden gelebileceğimizi sanmıyorum. Sesler duymaya başladım ve zihnimi toparlayamıyorum. Bu yüzden de yapmam gerekenin en iyisini yapmaya çalışıyorum. Bana verebileceğin en büyük mutluluğu bahşettin. Sen her açıdan benim için herkesten daha değerliydin. Bu hastalık musallat olana kadar, bizim gibi mutlu başka iki insan olabileceğine hiç inanmıyordum. Bu hastalığa karşı artık daha fazla mücadele edemem, senin hayatını mahvettiğimi ve bensiz daha iyi çalışabileceğini biliyorum. Ve bunu yapacağından da eminim. Görüyorsun ya, bu mektubu bile düzgün yazamıyorum. Okuyamıyorum. Sana hayatımın tüm mutluluklarını borçlu olduğumu söylemek istiyorum. Bana karşı her zaman kesinlikle sabırlı ve inanılmaz derecede iyiydin. Bunu sana söylemek istedim, herkesin bilmesine rağmen. Şayet beni bu durumdan kurtarabilecek biri olsaydı, bu kesinlikle sen olurdun. Senin iyi yürekliliğinden başka içimdeki her şeyi kaybettim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim bir zamanlar olduğumuz gibi, başka iki kişinin hiçbir zaman mutlu olabileceğini sanmıyorum. V."