Şapkamı çıkardım, onları, daha doğrusu aşklarını hürmetle selamladım.
Benim için bu sergüzeşt burada
Sona ermişti.
Bir çocuk gibi gözlerimden yaşlar akıyordu...
Bu bir eve varma hissiydi; temiz ve dinlenmiş olma; güvenli ama özgür olma; asla bir yere kaçmayan bir sevgi; mayıs güneşi gibi ısıtan, ama fırın ya da kuş tüyü yatak gibi yakmayan bir sevgi...
İnsanı rahatsız etmeyen, canından bezdirmeyen bir sevgi..