"Umut hiç yok mu" diye sordu kadın,
Akıp akmamakta kararsız kalmış kirpiklerine sıkıca tutunmuş gözyaşlarını akıtmamaya çalışırken, Gözlerini sevdiği adamın gözlerine ürkekçe dokundurdu, sanki bir buz dağıydı gözleri, içi titredi yüreği üşüdü geri çekti gözlerini.
Şimdi daha çok korkuyordu, ne duyacağını bilemiyordu.
Bütün cesaretini toplayıp tekrar sordu kadın, bu defa gözlerini hiç kaldırmadı yerden, iki elini birleştirmiş parmaklarını kanatırcasına sıkarken "beni artık sevmeyecek misin" dedi. Son çaba son çırpınış son sevgi dilenmesiydi bu.
sevgi ısmarlanır mıydı? Sevmek bir günlük müydü? Kadın sustu.
Erkek "kırgınım" dedi. "Kime kırgınım, sana mı kendime mi Dünya 'ya mı bilmiyorum". Sesi titrekti gözleri donuk. Bakıyordu ama kadının içinin nasıl acıdığını görmüyordu. Erkek sustu. Kadın sustu. Artık parmaklarını sıkmıyor ellerini iki yana sallıyordu. O an anlamıştı "umut" yoktu. Arkasını döndü bir an sendeledi, bundan sonra onsuz, umutsuz yaşamaya devam edecekti. Birden çıkan rüzgar saçlarını dağıttı, eliyle topladı onları,sonra arkasına bakmadan ağır adımlarla geç kaldığı herşeye, bir şey daha ekleyerek yoluna devam etti.