Banu Jafarli
@Banu_Jafar
الإنصاف نصف الدّين
Şu anda okuduğu kitap
Ben de örgü örmeyi senin yaşlarındayken öğrendim ve ilk
parçalarım korkunç görünüyordu. Annem ne dedi biliyor musun? Güzelleri yapmayı öğreninceye kadar tüm bu çirkinleri örmek zorunda olduğumu söylemişti
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Libby asıl annesini özlüyordu - şimdi her zamankinden daha da fazla. Annesinin
kollarının arasına sokulmak ve tıpkı küçükken ve korktuğu zamanlarda olduğu gibi onun sıcacık kucağında teselli bulmak için özlem duyuyordu.
Onların bu cür məni sorğu-suala
tutmaları ürəyimi sıxırdı, axı mənim onlara acığım tutmurdu, mənim tutqunluğumun səbəbi bu idi ki, evdə nə varsa, mənə yad görünürdü və mən evdən soyumuşdum.
Onların göz yaşları da,çığır-bağırları da,bir-birinə
verdikləri qarşılıqlı əzab və əziyyətləri də
tez-tez baş verib çox sürətlə sönərək,getdikcə mənim üçün vərdiş etdiyim bir şeyə çevrilir,artıq məni o qədər də həyəcanlandırmır,ürəyimi o qədər də mütəəssir etmirdi.
Uşaqlıqda mən özümü bir arı pətəyi
kimi təsəvvür edirdim: müxtəlif sadə və adi adamlar bal arıları kimi həyat haqqındakı öz bilik və fıkirlərinin balını buraya gətirir,hər kəs səxavətlə mənim ruhumu bir şeylə
zənginləşdirirdi. Çox zaman bu bal çirkli və acı olurdu, lakin hər cür bilik hər halda yenə də baldır.