Bir kırgın çiçeğin kırgın dalıysan sen;
Bir yağmur damlası kadar uzaklardan düşeceksem toprağına,
Toprak suya hasretse...
Hasret, gecenin kör kuyusunda bilmekse gözlerini;
Yoksan ve olmayacaksan,
Hiç uğrunaysa bütün bu yitirişler...
Yitsin diye geçen bunca günün ardına,
Bir tebessümle gelecek olan biz;
Biz, senden ve benden ileride, ikimiz!
Kavuşacaksa...
Bu yağmur sağanak olsun,
Aksın bütün kâinatın damarlarına.
Çiçeklere can suyu için değil;
Kırılan dallarına dokunsun,
Kırılmasın diye,
Solmasın gülen yaprakları,
Kaybolmasın diye.
Baran Şimşek