Merhaba ruhumun ruhu!
İşte yine buradayız ve yine yalnız ve yine ıssız bir haldeyiz.
İnsanın canını yakan yalnızlık olmaz, insanın canını kaybedilmesi kolay olan kişi olmak yakar.
Var oluşun, yaptıkların, fedakarlıkların, çabaların, duyguların, samimiyetin hiç bir değeri olmadığında yanar insanın canı.
Öyle bir kuyudur ki bu...
Burada Yusuf bile karamsarlığa düşer.
Uçurum kerarında elini tutmasını beklediğin yerden itilmişsindir çünkü aşağı.
Kuyudan ip sarkıtmasını beklediklerin kapatmıştır o kuyunun kapağını ve seni bir toz tanesi gibi görmezden gelip o karanlığa hapsetmiştir.
Söyler misin bana kötüler neden daha mutlu bu dünyada?
Neden zoruna gider iyilik insanların?
Kötüyü görmek ve müdahale etmek ne zaman kötülük oldu?
Oysa inandıkları din değil midir insanlara iyiyi emret, kötülükten men diyen?...
Güzel düşünmenin bedeli neden yok sayılmak olur?