Oturdum ve ağladım. Efsaneye göre, bu ırmağın sularına düşen her şey, yapraklar, böcekler, kuş tüyleri, bunların hepsi ırmağın yatağında taşa dönüşürmüş. Ah! Yüreğimi bağrımdan söküp, akıp giden sulara atabilmek için neler vermezdim... Hiç acım kalmazdı o zaman, hiç pişmanlık kalmazdı içimde, anılarım olmadı hiç...
Kor ne kadar parlak olsa da ateşten uzaklaşınca hızla sönmesi kaçınılmaz.
İnsan da benzerlerinden uzak kalınca, ne kadar akıllı olursa olsun, ısısını ve alevini canlı tutmayı başaramaz...