Yanlızlık bir gün sessiz bir odada otururken aniden çalan telefon sesine irkilmekle hatırlattı kendini. Sahi kapının çalmasını bıraktım, telefonun çalabilecegini unutacak kadar sessizliğe mi alıştı bedenim. Bugün kendimle bile konuşmadım.
Uzun uzun ekrana baktım. Güneş battı...
Batan sadece güneş miydi acaba?
Belki de nasip olmadığı için mutluluğa evet diyemiyorum. Ellerimde , dilimde , kalbimde sanki görünmeyen bir ip var. Mutluluğumu tutamamam için yakalayamamam için bağlıyor beni. Allah ım çöz bu bağları. Sen ol dersen ne olmaz ki...