Birbirimize sevgi ve saygı göstermek için küçücük zerrecikler olduğumuzu sık sık ve seve seve unutturuyoruz. El kadar bir toprak parçası için birbirimizin gözünü oymaya ya da ne olduğumuzu gerçekten kavrarsak bize pek önemsiz görünecek olan şeylerden ötürü sızlamaya kalkışıyoruz.
Varlığının bilincine varılsın ya da varılmasın, her insanın içinde bir orkestra vardır, diye düşünürüm ben. Vardır var olmasına da; kimisi şefini bulamadığı için insan ömrü boyunca bir tek nota çalamaz, kimisi de ilkel çalgılardan oluştuğu için insanı alıp bir yerlere götüremez.
İnsan, gençliğini geçmişe uğurlayınca en çok kendi kendisiyle hesaplaşıyor. Hele dalı kolu bildiği yakınlarını da yitirmişse, bu hesaplaşmanın boyutları genişledikçe genişliyor.