Bir sözcük kullanıyor ve bir insanı mahvediyoruz, bizim tarafımızdan mahvedilen bu insan o an da, yani onu mahveden sözcüğü kullandığımız an da, bu ölümcül gerçekten habersiz oluyor.
Her şey, her zaman gridir ve insanlar bir bunalım etkisi yapar. Geri dönseydim gene yalnızca odama kapanır ve faydalı bir şey düşünemez olurdum, diye düşündüm.
Hiç de hayat veren bir çevre değil, dedim kendi kendime. Hiç de huzur verici bir çevre değil. Hoş insanlar yok. Beni gözleyenler, diye düşündüm. Beni ürkütenler. Beni karanlığa itenler. Kendimi bu çevrede asla güvende hissetmedim, diye düşündüm.
Doğum yerimizi seçemeyiz, diye düşündüm. Ama doğduğumuz yerden uzaklaşabiliriz, bizi ezmeye kalkıyorsa, bizi öldüren şeyden uzaklaşabiliriz, uzaklaşma anını yakalayabilirsek. Benim şansım vardı ve doğru zamanda uzaklaştım, dedim kendi kendime.