Rû berû
@Bayati
Seninle sevişmek,
savaşlardan önce bir sabah,
dünyanın tek bir çizgiyle başladığı
o andı gibi.
Dudakların,
çürük ve güzel bir kırmızı,
bana "gecikme" diyor,
ama zaman—
bizi hiç anlamaz.
Bir parmak izi kadar yakın,
ama bir dünya kadar uzak,
bizi bir tek güneş yakaladı
o da geceyi unuttu.
Ellerimle çizdim seni—
gömleğinden, kalbinden,
benimle doldu bütün sokağım,
her yokuş,
her köşe,
ve her taş…
seninle.
Ve bil ki,
seninle sevişmek
bütün çelikleri, bütün zincirleri
eriten bir ateş gibi,
bir yürek gibi…
sonsuza kadar.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sana bakmak,
iki nokta üst üste:
devamı senin teninde.
Dudaklarını düşünmek yetmiyor artık,
bir şiir gibi ezberledim
nasıl titrediğini,
parmak uçlarımda.
Gömleğini çıkarırken
dünya susuyor.
Düğmelerin bile
biraz utanıyor.
Sen bana yaklaşınca
kelimelerim soyunuyor önce.
Sonra ben—
bir fiil gibi
yüklemine doğru kayıyorum.
Teninle konuşuyorum bu gece,
noktalama işaretlerine gerek yok.
Sadece virgül…
arada bir durup
derin nefes almak için.
Dizlerimin arasına düşen gecesin,
nefesin, boğazıma yazılmış bir dua gibi
yavaşça iniyor içime.
Sustuğumuz her an
biraz daha soyunuyordu kelimeler.
Sıcaklığın
sadece teninde değil,
bakışlarının arkasındaki
o vahşi, o ilkel sezideydi.
Parmaklarınla beni kazıdın—
tarih öncesi bir duvar gibi,
titreyişlerimden
ateş yaktın ilkel bir mağarada.
Islak bir anlaşmaydı bedenlerimiz:
Ne sen izin istedin,
ne ben affettim.
Sadece sürdük birbirimizi
birbirimize.
Ve sabah,
terimizde değil,
hala içimde çırpınan bir "yeniden"di.
Puan vermedi
“Bir ülke nasıl yeniden doğar?”
Grigory Petrov’un Beyaz Zambaklar Ülkesi kitabı, sadece Finlandiya’nın değil, her toplumun yeniden ayağa kalkabileceğini gösteren ilham verici bir eser.
Kitabı okurken gördüm ki değişim, önce eğitimle başlıyor. Öğretmenler, sanatçılar, askerler ve din adamları—herkes elini taşın altına koymuş. Ve bu birliktelik bir halkın kaderini değiştirmiş.
Petrov’un sade anlatımı, bana “Ben ne yapabilirim?” sorusunu sıkça sordurdu.
Kitabın sonunda içimde bir umut, bir de sorumluluk duygusu kaldı.
Atatürk’ün neden bu kitabı önemsediğini şimdi daha iyi anlıyorum.
Her gencin, her öğretmenin ve ülkesini seven herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.
"Tutunamayanlar, aslında hepimizin aynaya bakmaya korktuğu tarafı anlatıyor. Selim Işık’ta biraz kendimi, biraz kaybettiklerimi buldum. Anlatımı karmaşık ama hissettirdikleri son derece net: Bu dünyada bazı insanlar hiçbir yere ait olamaz. Oğuz Atay, kelimelerle değil, boşluklarla da çok şey anlatıyor."
“Bu kitapta kaybolmak kolay, ama aynı zamanda kendini bulmak da. Belki de ‘tutunamamak’ en gerçek insan halidir.”
"Yazarla kitap değil de iki hafta boyunca terapi yaptım sanki. Her sayfada ya kahkaha attım ya içim sıkıldı. Yine de son sayfada kapattığımda bir boşluk hissettim: galiba ben de tutunamayanlardanım."
“Sizce Selim Işık gerçekten yaşadı mı, yoksa hepimizde bir parça mıydı?”
