Melody
@Baykus_06
Yıldızların altında...
Ne yapsam ne etsem sensiz yaşanmıyor ki...
Okur
Hogwarts 5. Sınıf
Kitapların dünyası
Toz ve hayaller kitapçısı
40 okur puanıOcak 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Kafile en az elli kişiydi. Perişan görünüyorlardı. Sırtlarında taşıdıkları yükler yüzünden iki büklüm yürüyenler vardı içlerinde. Çok yorgun görünen ve saçları, kıyafetleri perişan hâldeki çocuklar, yetişkinlerin arasında ilerliyorlardı. İskender, ayakkabıları parçalanmış, mutsuz, üzgün olan bu insanları nereden hatırladığını düşündü. Sonunda
buldu.
Bu insanları gazetelerde, televizyondaki haberlerde görmüştü. Bunlar savaştan kaçan insanlardı.
İnsanlar, onun yanına varınca selam vermeye başladılar. İçlerinden bir kadın yanına yaklaşıp gözlerinin içine baktı.
" Sakın! Sakın şehre yaklaşma. Hemen buradan uzaklaş yavrum. Annen baban nerede?"
İskender'in midesine bir taş oturdu sanki.
" Tamam, yaklaşmam!" Diye fısıldarken gözünden yaşlar akmaya başladı.
İnsanlar aynı tempoyla uzaklaşırken İskender iki büklüm olmuş, hüngür hüngür ağlalıyordu.
"BİZİM YÜZÜMÜZDEN, BİZİM YÜZÜMÜZDEN..."
"Ey insan! Kaf dağı kadar yüksekte olsan da kefene sığacak kadar küçüksün. Unutma... Her şeyin bir hesabı vardır; üzdüğün kadar üzülürsün."