Bir gün, bir kadının yüzüne baktım ve henüz doğurmadığı bütün çocuklarını gördüm. Bir gün, bir kadın yüzüme baktı ve henüz o doğmadan önce ölmüş tüm atalarımı gördü… 
Hatıralar, bir an aşan ve bir daha sesleri duyulmayan sonbahar yapraklarından başka nedir ki?
Aynıyız der Cibran. Yeryüzünde geliş formlarımız farklı olsa da, buradaki görevimiz, kapladığımız alan, görünüşümüz, hatta düşünüşümüz farklı olsa da kaderimiz aynı…
Biz gerçekten de ikiz kardeşiz ey gece; çünkü sen evreni, ben de ruhumu açık ediyoruz. Hüzün ve neşe de aynı Düalitenin bir parçasıdır ancak hüznün başkaları tarafından daha fazla taraftar bulduğunu neşenin yalnız bırakıldığını söyler. İnsanların birbirlerinin hüzünlerinden beslendiklerini ve sevinçlerini ortak olmadıklarını birer metaforu gibidir anlattıkları.